Psychologische begeleiding

Ongewenste kinderloosheid is een gebeurtenis die mensen diep raakt. Het zo gewenste liefdeskind komt er niet binnen de intieme sfeer van de relatie. Meestal heeft een paar een tijd achter de rug van vruchteloos proberen, dan wordt de stap gezet naar de (fertiliteit)arts. Soms wordt het duidelijk wat er precies aan de hand is, soms ook niet. Vervolgens moeten er keuzes worden gemaakt over het behandelingstraject. Tijdens de behandeling volgen hoop en teleurstelling elkaar op. Hoe langer het duurt om zwanger te worden, hoe zwaarder zo’n traject gaat wegen. Een aantal moeten ook afscheid nemen van hun kinderwens.

• Tijdens de behandeling kan men voor vragen komen te staan over de verdere behandeling “hoe lang moeten we nog doorgaan? Willen we de stap naar een nog ingrijpender behandeling wel zetten? Zijn we echt al aan stoppen toe?”
• Mannen en vrouwen gaan anders om met emoties en vaak ook met de beleving van de kinderloosheid. Soms brengt deze ervaring mensen dichter bij elkaar, soms niet. Na een tijd kunnen er spanningen ontstaan in de relatie. Het kan helpen om met een “derde” te zoeken naar oplossingen om weer te gaan praten.
• Stress kan dermate oplopen dat één van beide partners “het even niet meer trekt”. Het loopt niet meer lekker op het werk, de slaap wordt onrustig, je piekert vaak, je kan je niet meer concentreren….Ook dan kan het nuttig zijn om eens een pas op de plaats te maken en hulp te zoeken bij het omgaan met al die emoties.
• Vruchtbaarheidsbehandelingen hebben soms een invloed op de seksuele relatie: je bent moe, hebt geen zin meer, voelt je niet zo aantrekkelijk meer… Dat is helemaal niet zo erg voor een tijdje en allicht wordt het weer beter. Maar soms geeft dit onvrede in de relatie en dan is het zinvol om erover te praten en hulp te zoeken.

• Bij sperma en eiceldonatie neemt één van beide partijen afscheid van het krijgen van een eigen genetisch kind. Dit brengt onvermijdelijk gevoelens van verlies met zich mee.
• Iedereen moet wennen aan het gebruik van een donor. Voor sommigen kan dit een mooi alternatief zijn om hun kinderwens te verwezenlijken. Voor anderen is dit net een stap te ver omdat zij niet een derde persoon willen betrekken bij hun gezinsvorming. Soms verschillen paren hierover van mening. Een gesprek met een deskundige kan keuzes en motieven verhelderen.
• In Nederland geeft de wet aan dat ieder donorkind vanaf de leeftijd van 16 jaar de identiteit van de donor kan weten. Ouders moeten er dus rekening mee houden dat de donor op een dag misschien een “gezicht” krijgt. Vooral de niet genetische ouder kan dit als een bedreiging voor zijn positie in het gezin ervaren.
• Wensouders staan voor een aantal keuzes: Wat zullen ze wanneer aan hun kind vertellen? Wie in hun omgeving zullen zij informeren?
• Steeds vaker kiest men voor een donor uit de eigen omgeving. Het voordeel is dat je deze zelf kan kiezen en dat je niet zo lang moet wachten om te starten met een behandeling. Toch rijzen er weer nieuwe vragen: Wat zal de rol van de donor worden in het gezin van de wensouders? Wie zal worden geïnformeerd over de identiteit van de donor? Zijn donor en wensouders het hierover eens?
• Lesbische stellen willen steeds vaker kinderen en gelukkig is dit een heel stuk beter geaccepteerd dan 20 jaar geleden. Toch moeten een aantal vragen worden beantwoord: wie wordt zwanger en hoe gaan we opvoedingstaken verdelen? Heeft een kind een vader nodig? Welke plek geven we de donor? Hoe beschermen we onze kinderen tegen mogelijk negatieve reacties uit de omgeving? 

• Individuele gesprekken
• Paargesprekken
• Groepsgesprekken